HERKES UYURKEN BENİM DÜŞÜNDÜKLERİM!!! 

​Herkes uyurken derin bir sessizlik çöker geceye. İşte o anlarda hayatımın film şeridi gözlerimin önünden tek tek akıp gitmeye başlar. Geleni, gideni, geçip giden yılları, sağımı ve solumu uzun uzun düşünürüm...
​Düşünüyorum da, bu ömür yolculuğunda zihnime kazınan ve hiç unutamadığım öyle anlar var ki... Henüz ilkokul birinci sınıfa adım attığım o ilk günü dün gibi hatırlıyorum. Şimdiki gibi çantamız yoktu elimizde; naylon bir poşetin içine koyduğumuz tek bir defter ve abimin ortadan ikiye böldüğü bir kurşun kalemle başlardık okuma sevdasına.
​Sonra çocukluğumuzun o masum macerası devam etti; ilkokul bitti, ortaokul yılları başladı. Tabii o günler öyle kolay ve çabuk geçmedi. Her günü ayrı bir anı, her günü ayrı bir yaşam mücadelesiydi. Ortaokul sıralarında otururken giyecek doğru dürüst bir elbisemiz bile yoktu. Abimin çalıştığı firmanın verdiği işçi tulumunun üstünü keser, pantolon kısmını annemin o narin ve fedakâr ellerine teslim ederdik. Annem kendi elleriyle diker, biz de okulda gururla giyerdik.
​Bunlar, hayatın bana bıraktığı ve asla silinmeyen birkaç hatıra...
​O yıllarda evde, avuçta hiçbir şey yoktu; ama anne babalarımız imkânsızlıklardan imkân yaratmaya çalışırdı. Köyde yiyecek doğru dürüst bir lokma ekmeğimiz bile yoktu dersem, inanın hiç abartmış olmam.
​Şimdi o günlerden bugüne bakıyorum; yıllar ne de çabuk geçip gitmiş... O zamanlar hayat şartları ne kadar zor olursa olsun, insanlar birbirine içtenlikle yardım eli uzatırdı. Komşu komşunun halinden anlar, halini sorardı. Küçükler büyüğüne saygı, büyükler küçüğüne sevgi gösterirdi. Herkes kendi imkânı nispetinde birbirine hürmet ederdi. Olan olmayana bölüşür, yardım alan da uzatılan o eli asla unutmaz, minnet ve saygıyla karşılık verirdi. 
Zorlukları, birbirimize dayanarak aşıp yaşardık.

​Araştırmacı Şair ve Söz Yazarı
Ali GÜLMEZ