ANADOLU’NUN HOŞGÖRÜSÜNÜ ARIYORUM.

​Her şeyden önce, dikkatlerden kaçan çok önemli bir gerçeği unuttuk. Yaşadığımız o büyük deprem felaketinde çok insanımızı, çok canımızı kaybettik; çok üzüldük, kırıldık ve yorulduk. Öyle bir düştük ki, yeniden ayağa kalkabileceğimize inanmakta bile zorlandık. Bugün, öyle ya da böyle, herkesin çabasıyla yeniden doğrulmaya çalışıyoruz. Ancak toplum olarak gözden kaçırdığımız hayati bir nokta var: Deprem enkazının altında, en çok da insanlığımızı bıraktık. Toplum eliyle yere düşürdüğümüz o insanlığı yeniden kaldırıp birbirimize sarılırsak, belki de yaralarımızı çok daha çabuk saracak, daha hızlı iyileşip eski günlerimize daha güçlü döneceğiz.
​Yerlerde Sürünen İnsanlığı Ayağa Kaldırmalıyız
​Eskiden göz göze baktığımızda, o bakışların içinde derin bir sevgi ve kalplerin sıcaklığı saklıydı. İnsana cesaret veren sohbetler edilir; yüz yüze bakılacağı her zaman hesaba katılarak ilişkiler ve diyaloglar en üst seviyede tutulurdu. Kimse saygı ve sevgide hanesine bir kusur yazılmasını istemez, bu insanlık kuralına büyük bir itina ile dikkat ederdi.
​Güzel Anadolu’nun o güzel günleri nerede şimdi?
​Baharda doğan sabah güneşinin ilk ışıltıları, sevgi dolu yürekler, masumca bakan o çocuksu ve duygu dolu gözler nerede? O bakışların arkasındaki derinlik, sımsıcak iyi niyet nerede? En kırılgan anlarda bile kırgınlıkları saklayıp, her seferinde Anadolu’nun o asil dokusunu yani gönül güzelliğini ve hoşgörüyü ön plana çıkaran o eski insanlığımız nerede?
​Sokaklardaki Tedirginlik ve Kaybolan Miras
​Bugün güzel yurdumun sokaklarında yürürken içimizde bir tedirginlik, bir endişe, hatta bir korku var. Ne zaman, nerede, ne olacağını bilemeden yürüyoruz.
​Hani Mevlana’nın, Hacı Bektaş-ı Veli’nin herkese ardına kadar açık olan o gönül kapısı? İnsanlığa nefes, tabiata can olan o hoşgörülü bakış açısı nerede?
​Hani Karacaoğlan’ın, Yunus Emre’nin, Âşık Veysel’in sevgiyle baktığı, vicdanlarımızı okşayan merhamet dolu sözleri? Onlardan aldığımız o köklü ilham ve saygı nerede?
​Nerede o "asla bozulmaz" dediğimiz Anadolu insanının duruşu? Sevgisinden, saygısından hiçbir zaman şüphe etmediğimiz, birbirimize en derin bağlarla bağlandığımız o günler nerede? Zor anlarımızda komşunun komşuya, zenginin fakire arka çıktığı; bir lokma ekmeğin arkadaşla gönülden paylaşıldığı o insani duyarlılığımız nerede?
​Eğer insanlığı yeniden ayağa kaldırabilirsek, inanıyorum ki toplumun her kesimindeki sevgi bağları yeniden birleşecek. Ve sevginin iyileştirici gücüyle, karşımızda çözülmeyecek hiçbir sorun kalmayacaktır.
​Saygılarımla...

​Ali GÜLMEZ
Araştırmacı, Şair ve Söz Yazarı