“Ah Huzur Kentim Adıyaman, Ah Sahipsiz Adıyaman”
“Ah Huzur Kentim Adıyaman, Ah Sahipsiz Adıyaman” Bir zamanlar Adıyaman’da insanlık vardı.
Komşunun tenceresi kaynıyor mu, fakirin ocağı sönmüş mü diye soran bir gönül bağı vardı.
Bir selam, bir tebessüm, bir tas çorba…
Kimsesizin kimsesi olan, paylaşmayı, dayanışmayı, yardımı ibadet sayan bir Adıyaman…
Ama şimdi…
Depremle birlikte sadece binalar yıkılmadı.
Bir şehrin ruhu, insanlığın özü, vicdanın sesi de enkaz altında kaldı.
Eskiden felaketler insanı birbirine yaklaştırırdı.
Bugün ise her felaket bizi biraz daha uzaklaştırıyor.
Deprem öncesinde Adıyaman bir “huzur kenti” idi.
Şimdi ise bir “acı kenti”...
Adıyaman değil artık, Acıyaman!
O büyük zelzele sadece toprağı sarsmadı, insanlığımızı da yerinden oynattı.
Eskiden bir felaket olduğunda halk el birliğiyle ayağa kalkardı.
Bugün ise güçlü olan güçlüyle, zengin olan zenginle omuz omuza…
Fakir yine yalnız, mazlum yine sessiz, mağdur yine unutulmuş.
Siyasilerimizin sözleri yorgun, gözleri uzak.
Kiminle konuşsan, “nerede o eski günler?” diyor.
Herkesin dilinde aynı cümle...
"Eskidem İnsanlık Vardı."
Ama kimse o insanlığı yeniden diriltmek için adım atmıyor.
Çünkü artık her şey çıkar, menfaat ve gösteriş üzerine kurulu.
Komşuluk bitti, akrabalık bitti, dostluklar menfaatle ölçülür oldu.
Bir selam bile lüks sayılıyor bu şehirde.
Oysa tarih bize öğretiyor:
Ne kadar büyük olursa olsun, her felaketin içinden yeniden doğan bir insanlık çıkar.
Bizim dedelerimiz, ninelerimiz, geçmişin Adıyamanlıları felaketlerin ardından omuz omuza verip yeniden ayağa kalktılar.
Yaralarını birlikte sardılar, taş üstüne taş koydular.
Onların yürekleriyle bu şehri kurdular.
Ama biz?
Biz o yüreklerin torunlarıyız, fakat aynı cesareti, aynı sevgiyi taşıyamıyoruz.
Artık acılarımızı bile paylaşmıyoruz.
Adıyaman hâlâ enkaz altında…
Ama bu kez yıkılan beton değil — vicdan.
Ah Huzur Kentim Adıyaman…
Ah Sahipsiz Adıyaman…
O güzel günleri özlemekle kalmayalım.
Belki bir gün yeniden “acı”yı değil, “insanlığı” konuşuruz.
Belki bir gün, yeniden birbirimize tutunuruz.
Ve belki o zaman, Adıyaman yeniden Adıyaman olur.
Mehmet Elçi